INFORMACJE OGÓLNE

1) Nazewnictwo
-Nazwa łacińska: Avicularia sp. "peru purple"
-Nazwa polska: brak
-Nazwa angielska: Peru Purple Pink Toe

-Inne nazwy: Peru purple,

2) Wygląd i wielkość
Dorosłe osobniki schwytane w naturze mierzą nawet 8 cm ciała z rozpostartymi odnóżami do 18-20cm. Pięknie ubarwiony ptasznik – młode osobniki mają ciemny karapaks, odnóża żółte z ciemnymi końcówkami. Karapaks i odnóża większych osobników są grafitowe, porośnięte długimi włoskami, końcówki stóp ptasznika są pomarańczowe. Odwłok czerwony z ciemnym ornamentem.

3) Długość życia
Długość życia jest nieznana, ponieważ ptasznik został niedawno odkryty. Prawdopodobnie tak jak inne Avicularie nie żyje zbyt długo - samice 5-8lat, natomiast samce giną pół roku po ostatniej wylince.

4) Występowanie i biotop

Na wolności występuje w Peru, Można go spotkać w konarach drzew.

5) Cechy szczególne i ciekawostki
Stosunkowo niedawno odkryty ptasznik. Z powodzeniem rozmnożony w Polsce. Uważany jako największy gatunek Aviculari.



WARUNKI HODOWLI

1) Terrarium
Terrarium powinno mieć wymiary co najmniej: 30x30x50 (dł./szer./wys.). Młode pająki trzymamy w odpowiednio mniejszych pojemnikach (nie można trzymać małych Aviculari w kliszówkach!) należy jednak pamiętać o tym, aby wysokość była dość duża. Jako podłoża używamy włókna kokosowego, torfu lub ich mieszanki w proporcji 1:1. Podłoża musi być na tyle dużo by utrzymywało odpowiednią wilgotność. Zaleca się również zamontowanie kory na tylnej ściance terrarium oraz korzeń lub gałęzie, które przydadzą się we wspinaczce pająka i będą dobrym miejscem na zbudowanie gniazda. Terrarium należy ulokować w miejscu nie nasłonecznionym, z dala od źródła drgań (np. koło głośników). W terrarium należy także zraszać ścianki, ponieważ Avicularie lubią z nich pić, jeśli tego nie zrobimy mogą one paść z przesuszenia.

2) Ogrzewanie i oświetlenie
Do ogrzania terrarium można użyć żarówki lub kabla grzewczego. Większość hodowców wybiera to pierwsze rozwiązanie, gdyż żarówka po za funkcją grzewczą oświetla także terrarium. Przeważnie zaleca się stosowanie żarówek o mocy 15-25 wat. Można oczywiście zastosować mocniejszą - wszystko zależy jak daleko od terrarium umieszczone jest źródło ciepła (unikamy montowania promienników w terrarium z uwagi na możliwość poparzenia naszego pająka). Żarówka nie ma możliwości regulacji a podłączenie jej pod termostat nie wydaje się rozsądnym rozwiązaniem. Trzeba, więc metodą prób i błędów tak dobrać moc żarówki oraz tak ustawić odległość by temperatura utrzymywała się na żądanym poziomie. Żarówka może być zwykła, biała lub czerwona, której stosowanie jest wskazane szczególnie nocą. Czerwone światło jest niewidoczne dla ptaszników i możemy je bez kłopotu obserwować w porze ich największej aktywności. Jeśli zdecydujemy się na użycie kabla grzewczego powinniśmy zaopatrzyć się w termostat. Sam kabel możemy zamontować pod terrarium, za jego ścianką lub wmontować go w nią (w przypadku, gdy np. ozdabiamy ją korkiem, zaprawą z kamieniami itp.). Nie powinno się umieszczać kabla bezpośrednio w terrarium. Moc 25 wat jest zupełnie wystarczająca.

3) Temperatura i Wilgotność
Temperatura w terrarium powinna wynosić 25-28°C (nocą 22-23°C)Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 80%. Należy uważać na nagłe spadki temperatury gdyż ptasznik jest na to wrażliwy i może paść.

4) Żywienie
Młode karmimy wylęgiem świerszcza, młodymi karaczanami, krojonymi mącznikami oraz pinkami, którym przed podaniem zgniatamy główki, co zapobiega zakopywaniu się ich w podłożu. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości - karaczany, świerszcze, szarańcze, drewnojady. Trzeba pamiętać, że jako ptaszniki nadrzewne, preferują ruchliwy pokarm - najlepiej latający. Pełzające „ robactwo” (mączniki, drewnojady, pinki) często pozostaje niezjedzone, choć w przypadku młodych osobników ciężko o wyeliminowanie tych owadów z jadłospisu pająka. Raz na jakiś czas można podać oseska lub malutką myszkę. Kręgowce powinny jednak stanowić dodatek i urozmaicenie a nie podstawą diety. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów i innych mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych - szarańczaki, pasikoniki, świerszcze. Bardzo chętnie zjadane są także ćmy i muchy.

ROZPOZNAWANIE PŁCI
Dorosła samica zazwyczaj większa i mocniej zbudowana od samca. Osobniki męskie mają dłuższe odnóża, narządy kopulacyjne na nogogłaszczkach (tzw. bulbusy) oraz haki na goleniach pierwszej pary odnóży. Rozpoznanie płci jest możliwe już u niedorosłych osobników po szczegółach budowy płytki i szczeliny płciowej oraz na podstawie wylinki.

ROZMNAŻANIE
Kopulacja tych ptaszników zazwyczaj przebiega bezproblemowo. Samica po około 2-3 miesiącach od kopulacji buduje kokon w którym znajduje się od 100-200 jajek. Około 6-9 tygodni po utworzeniu kokonu samica wypuszcza z niego około 150 - 200 sztuk pajączków które są już samodzielne.

Zasady oceniania [zobacz]
Ocena:

• jad: 1
• szybkość: 2
• temperament: 2
• łatwość hodowli: 2
• odporność na błędy hodowców: 2
• ocena ogólna: 9

Ptasznik polecany dla średnio zaawansowanych hodowców.

Na podstawie opisu Damiana Marciniaka. Zdjęcia: Damian Marciniak, Piotr Chrzanowski