Dorosłe samice tego gatunku mierzą około 5-6 cm ciała, a z rozpostartymi odnóżami do 15cm. Pająk posiada miłe dla oka ubarwienie – karapaks ciemny z niebieskawym połyskiem. Odwłok jest ciemny, niemal czarny, z rudawymi długimi włosami. Odnóża gęsto porośnięte długimi jasnymi włoskami. Wyraźny jest niebieskawy, metaliczny połysk. Końcówki stóp są bladoróżowe. Młode osobniki są również atrakcyjnie ubarwione – nogi są jasno pomarańczowe, zakończone na czarno, karapaks czarny. Odwłok czarny, z charakterystycznym czerwonym zygzakiem, który z wiekiem zanika. Obserwuje się dużą różnorodność ubarwienia w obrębie gatunku
3) Długość życia
Samice tego gatunku żyją około 5-8 lat, natomiast samce giną około pół roku po ostatniej wylince.
4) Występowanie i biotop
Gatunek spotykany w Ameryce Południowej w górnych partiach lasów deszczowych na terenie Wenezueli i Brazylii. Buduje gniazda w koronach drzew.
5) Cechy szczególne i ciekawostki
Ptasznik ten doskonale pływa, nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka, dobrze skacze. Pająk dość łagodny. Młode możemy bez obaw trzymać po kilka, kilkanaście sztuk zapewniając im odpowiednio dużo miejsca, kryjówek i pokarmu. Zaobserwowano ogromną różnorodność odmian geograficznych - barwnych.
WARUNKI HODOWLI
1) Terrarium
Terrarium powinno mieć wymiary co najmniej: 25x25x40 (dł./szer./wys.). Młode pająki trzymamy w odpowiednio mniejszych pojemnikach (nie można trzymać małych Aviculari w kliszówkach!) należy jednak pamiętać o tym, aby wysokość była dość duża. Jako podłoża używamy włókna kokosowego, torfu lub ich mieszanki w proporcji 1:1. Podłoża musi być na tyle dużo by utrzymywało odpowiednią wilgotność. Zaleca się również zamontowanie kory na tylnej ściance terrarium oraz korzeń lub gałęzie, które przydadzą się we wspinaczce pająka i będą dobrym miejscem na zbudowanie gniazda. Terrarium należy ulokować w miejscu nie nasłonecznionym, z dala od źródła drgań (np. koło głośników). W terrarium należy także zraszać ścianki, ponieważ Avicularie lubią z nich pić, jeśli tego nie zrobimy mogą one paść z przesuszenia.
2) Ogrzewanie i oświetlenie
Do ogrzania terrarium można użyć żarówki lub kabla grzewczego. Większość hodowców wybiera to pierwsze rozwiązanie, gdyż żarówka po za funkcją grzewczą oświetla także terrarium. Przeważnie zaleca się stosowanie żarówek o mocy 15-25 wat. Można oczywiście zastosować mocniejszą - wszystko zależy jak daleko od terrarium umieszczone jest źródło ciepła (unikamy montowania promienników w terrarium z uwagi na możliwość poparzenia naszego pająka). Żarówka nie ma możliwości regulacji a podłączenie jej pod termostat nie wydaje się rozsądnym rozwiązaniem. Trzeba, więc metodą prób i błędów tak dobrać moc żarówki oraz tak ustawić odległość by temperatura utrzymywała się na żądanym poziomie. Żarówka może być zwykła, biała lub czerwona, której stosowanie jest wskazane szczególnie nocą. Czerwone światło jest niewidoczne dla ptaszników i możemy je bez kłopotu obserwować w porze ich największej aktywności. Jeśli zdecydujemy się na użycie kabla grzewczego powinniśmy zaopatrzyć się w termostat. Sam kabel możemy zamontować pod terrarium, za jego ścianką lub wmontować go w nią (w przypadku, gdy np. ozdabiamy ją korkiem, zaprawą z kamieniami itp.). Nie powinno się umieszczać kabla bezpośrednio w terrarium. Moc 25 wat jest zupełnie wystarczająca.
3) Temperatura i wilgotność
Temperatura w terrarium powinna wynosić 25-28*C za dnia, oraz kilka stopni mniej - 23*C w nocy. Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 75-80%.
4) Żywienie
Młode karmimy wylęgiem świerszcza, młodymi karaczanami, krojonymi mącznikami oraz pinkami, którym przed podaniem zgniatamy główki, co zapobiega zakopywaniu się ich w podłożu. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości - karaczany, świerszcze, szarańcze, drewnojady. Trzeba pamiętać, że jako ptaszniki nadrzewne, preferują ruchliwy pokarm - najlepiej latający. Pełzające „ robactwo” (mączniki, drewnojady, pinki) często pozostaje niezjedzone, choć w przypadku młodych osobników ciężko o wyeliminowanie tych owadów z jadłospisu pająka. Raz na jakiś czas można podać oseska lub malutką myszkę. Kręgowce powinny jednak stanowić dodatek i urozmaicenie a nie podstawą diety. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów i innych mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych - szarańczaki, pasikoniki, świerszcze. Bardzo chętnie zjadane są także ćmy i muchy.
ROZPOZNAWANIE PŁCI
Dorosła samica zazwyczaj większa i mocniej zbudowana od samca. Osobniki męskie mają dłuższe odnóża, narządy kopulacyjne na nogogłaszczkach (tzw. bulbusy) oraz haki na goleniach pierwszej pary odnóży. Rozpoznanie płci jest możliwe już u niedorosłych osobników po szczegółach budowy płytki i szczeliny płciowej oraz na podstawie wylinki.
ROZMNAŻANIE
Stosunkowo łatwe. Kopulują łatwo i bez wzajemnej agresji. Samica po około 80 dniach od zapłodnienia składa kokon. 20-50 dni później wylęga się z niego od 50 do 120 małych.
){kind=link}