INFORMACJE OGÓLNE

1) Nazewnictwo

- Nazwa łacińska: Avicularia huriana

- Nazwa polska: brak
- Inne nazwy: Ecuadorian wooly Tarantula

2) Wygląd i wielkość Jest to duży przedstawiciel rodzaju Avicularia. Osiąga 6-7 cm długości ciała. Z nogami dochodzi do 17-19 cm. Samce nieco mniejsze od samic.

Dorosłe osobniki są brązowe z nutkę beżu. Ptaszniki te są bujnie owłosione. Włoski są szczeciniaste i jasno zakończone. Odwłok czarny z elementami czerwieni, które są pozostałością po wzorku obserwowanym u osobników młodych; tylko odnóża ciemniejsze. Młode posiadają czarny karapaks i stopy. Reszta nóg jasnobrązowa. Na odwłoku widać czerwono-żółto-czarny wzorek.

3) Długość życia

Samice mogą dożyć 10 lat, a samce nie dłużej niż 9 miesięcy po ostatniej wylince.

4) Występowanie i biotop


Avicularia huriana mieszka w wilgotnych lasach deszczowych Ekwadoru. Bytuje w koronach drzew, gdzie buduje gniazda z pajęczyny.

5) Cechy szczególne i ciekawostki

Dość łagodny pająk, który potrafi jednak szybko się poruszać i skakać. Buduje gniazda, w których zazwyczaj spędza dnie (jest zwierzęciem nocnym). Posiada słaby jad, nie wyczesuje włosków. Jeśli zapewnimy odpowiednio duże terrarium oraz obfite karmienie można trzymać kilka osobników razem.

WARUNKI HODOWLI

1) Terrarium

Terrarium powinno mieć wymiary co najmniej: 25x25x40 (dł./szer./wys.). Młode pająki trzymamy w odpowiednio mniejszych pojemnikach (nie można trzymać małych Aviculari w kliszówkach!) należy jednak pamiętać o tym, aby wysokość była dość duża. Jako podłoża używamy włókna kokosowego, torfu lub ich mieszanki w proporcji 1:1. Podłoża musi być na tyle dużo by utrzymywało odpowiednią wilgotność. Zaleca się również zamontowanie kory na tylnej ściance terrarium oraz korzeń lub gałęzie, które przydadzą się we wspinaczce pająka i będą dobrym miejscem na zbudowanie gniazda. Terrarium należy ulokować w miejscu nie nasłonecznionym, z dala od źródła drgań (np. koło głośników). W terrarium należy także zraszać ścianki, ponieważ Avicularie lubią z nich pić, jeśli tego nie zrobimy mogą one paść z przesuszenia.

2) Ogrzewanie i oświetlenie

Do ogrzania terrarium można użyć żarówki lub kabla grzewczego. Większość hodowców wybiera to pierwsze rozwiązanie, gdyż żarówka po za funkcją grzewczą oświetla także terrarium. Przeważnie zaleca się stosowanie żarówek o mocy 15-25 wat. Można oczywiście zastosować mocniejszą - wszystko zależy jak daleko od terrarium umieszczone jest źródło ciepła (unikamy montowania promienników w terrarium z uwagi na możliwość poparzenia naszego pająka). Żarówka nie ma możliwości regulacji a podłączenie jej pod termostat nie wydaje się rozsądnym rozwiązaniem. Trzeba, więc metodą prób i błędów tak dobrać moc żarówki oraz tak ustawić odległość by temperatura utrzymywała się na żądanym poziomie. Żarówka może być zwykła, biała lub czerwona, której stosowanie jest wskazane szczególnie nocą. Czerwone światło jest niewidoczne dla ptaszników i możemy je bez kłopotu obserwować w porze ich największej aktywności. Jeśli zdecydujemy się na użycie kabla grzewczego powinniśmy zaopatrzyć się w termostat. Sam kabel możemy zamontować pod terrarium, za jego ścianką lub wmontować go w nią (w przypadku, gdy np. ozdabiamy ją korkiem, zaprawą z kamieniami itp.). Nie powinno się umieszczać kabla bezpośrednio w terrarium. Moc 25 wat jest zupełnie wystarczająca.

Należy pamiętać by zapewnić pająkowi miejsca o różnych temperaturach. Jedna część terrarium powinna być mocniej ogrzewana by zwierzę samo mogło wybrać, jakie warunki są dla niego w danym momencie najlepsze.

3) Temperatura i wilgotność

Temperatura w przedziale 25-28 stopni, w nocy może spadać o parę stopni. Wilgotność utrzymujemy na poziomie 75-85.

4) Żywienie

Młode karmimy wylęgiem świerszcza, młodymi karaczanami, krojonymi mącznikami oraz pinkami, którym przed podaniem zgniatamy główki, co zapobiega zakopywaniu się ich w podżożu. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości - karaczany, świerszcze, szarańcze, drewnojady. Trzeba pamiętać, że jako ptaszniki nadrzewne, preferują ruchliwy pokarm - najlepiej latający. Pełzające „ robactwo” (mączniki, drewnojady, pinki) często pozostaje niezjedzone, choć w przypadku młodych osobników ciężko o wyeliminowanie tych owadów z jadłospisu pająka. Raz na jakiś czas można podać oseska lub malutką myszkę. Kręgowce powinny jednak stanowić dodatek i urozmaicenie a nie podstawą diety. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów i innych mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych - szarańczaki, pasikoniki, świerszcze. Bardzo chętnie zjadane są także ćmy i muchy.

ROZPOZNAWANIE PŁCI

Samica jest solidniej zbudowana. Samiec ma mniejsze ciało, dłuższe nogi. Ubarwienie obu płci podobne. Dorosły samiec posiada narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy) na końcach nogogłaszczek oraz haki na goleniach pierwszej pary odnóży. U niedorosłych osobników płeć można odróżnić na podstawie analizy budowy płytki płciowej lub wylinki.

ROZMNAŻANIE

Rozmnażanie tego gatunku jest stosunkowo proste. Para kopuluje chętnie i bez wzajemnej agresji. Kokon budowany jest po 6-16 tygodniach. Po okresie 3 tygodni wykluwa się z niego 80-140 młodych nimf, które po około miesiącu staja się pająkami.

Ocena
Zasady oceniania [zobacz]

• jad: 1
• szybkość: 2
• temperament: 1
• trudność hodowli: 3
• podatność na błędy hodowców: 4
• ocena ogólna: 11

Polecany dla średnio zaawansowanych hodowców.